ANGELINA VAN SAS vierde afgelopen lente haar 50ste verjaardag met een groot feest waarmee ze al een jaar bezig was. “Deze avond voelde echt als een viering van alles wat ik heb meegemaakt én het feit dat ik er nog steeds ben.”
Angelina: “Vijftig worden vond ik eerlijk gezegd best een gek idee. Mijn vader was 39 jaar toen hij overleed, dus inmiddels ben ik elf jaar ouder dan hij ooit heeft mogen worden. Dat besef maakte dat ik het leven extra wilde vieren. Helemaal omdat ik ook al drieënhalf jaar single was na een relatie van zeventien jaar. Tijdens die relatie had ik mezelf best weggecijferd, maar daarna vond ik mezelf gelukkig weer terug. Daarom wilde ik mijn 50ste verjaardag niet zomaar voorbij laten gaan. Ik wilde iets doen waar ik blij van werd.
Een jaar van tevoren begon ik al met nadenken over hoe ik het wilde aanpakken. Eerst twijfelde ik nog: ging ik een luxe reis maken of zou ik een groot feest geven? Uiteindelijk koos ik voor het feest. Dat voelde gewoon goed. Daarna begon het plannen pas echt. Ik huurde een zaal, regelde een photobooth en boekte een dj en twee zangers. Eén zanger was Nederlands en de ander Marokkaans. Hij zong echt alles: van Hollandse muziek tot Lionel Richie en Spaanse nummers. Toen ik filmpjes van hem zag, dacht ik meteen: die moet erbij zijn. Ook over de decoratie, hapjes, drankjes en goodiebags dacht ik uitgebreid na. Alles moest tot in de puntjes verzorgd zijn. Avondenlang zat ik op internet te zoeken naar leuke ideeën. Uiteindelijk kwam ik bij een grote webshop terecht waar ze echt alles verkopen. Ik bleef maar bestellen: decoratie, snoeppotten, bordjes, lampjes en leuke spullen voor de anti-kater-goodiebags, dat leek me wel grappig. Soms kwam er weer een pakketje binnen en dacht ik: waarom heb ik dit eigenlijk gekocht? Maar het hoorde helemaal bij de voorpret. Sommige mensen verklaarden me voor gek, zoveel tijd als ik erin stopte, maar ik vond het heerlijk om ermee bezig te zijn. Zelfs over de welkomstdrankjes dacht ik na. Natuurlijk moest mijn jurk ook perfect zijn. Daarom huurde ik een prachtige takshita, een traditionele Marokkaanse jurk. Toen ik die aantrok, voelde ik me echt een prinses.
Op zaterdagavond 4 april was het eindelijk zover. Door wat afzeggingen waren er zo’n 65 tot 70 gasten aanwezig. Iedereen vond de zaal prachtig versierd en sommige mensen zeiden zelfs: ‘Het lijkt wel een bruiloft.’ Dat vond ik heel leuk om te horen. In het begin zat ik nog helemaal in de regelmodus, want ik wilde dat alles goed verliep. Maar zodra de muziek begon, kon ik het loslaten en alleen nog maar genieten. Ik heb echt de hele avond gedanst en gefeest. Op een bepaald moment keek ik om me heen en dacht ik: wow, dit heb ik gewoon gedaan. Iedereen lachte, danste en had plezier. Dat voelde zó goed. Achteraf hoorde ik dat er tijdens het feest wat dingen waren omgevallen, maar dat had ik totaal niet meegekregen. Ik zat helemaal in mijn eigen bubbel. Wat het extra bijzonder maakte, was dat ik het kon vieren met zoveel lieve mensen om mij heen. Mijn moeder had mij financieel geholpen om dit feest mogelijk te maken en daar ben ik haar ontzettend dankbaar voor.
De dag erna was ik compleet gesloopt en moest alles weer worden opgeruimd maar zelfs toen was ik nog aan het nagenieten. Deze avond voelde echt als een viering van alles wat ik heb meegemaakt én het feit dat ik er nog steeds ben.
Nog een keer zo’n groot feest organiseren, zal ik niet snel meer doen. Dit was echt eenmalig. Maar ik kijk er met ontzettend veel warmte op terug. Mijn motto is niet voor niets: je moet zelf de slingers ophangen, want niemand doet het beter dan jij. Dat geldt voor mij meer dan ooit!”
